Sud Bosne i Hercegovine je u ponedjeljak, 2.11.2026. godine, izrekao prvostepenu presudu u krivičnom predmetu protiv optuženih Dragomira Obradovića i drugih, kojom su optuženi Momčilo Pajić, Miladin Gašević, Branislav Kezunović, Željko Gašević, Jadranko Šuka i Nikola Koprivica u osuđujućem dijelu izreke presude oglašeni krivim što su, na način i pod okolnostima navedenim u osuđujućem dijelu izreke presude, počinili krivično djelo zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h), u vezi s tačkom a) lišenje druge osobe života (ubistvo) i tačkom d) deportacija ili prisilno preseljenje stanovništva, a sve u vezi sa članom 180. stav 1. i članom 29. Krivičnog zakona Bosne i Hercegovine.
Sud je optuženim izrekao kazne kako slijedi:
- optuženom Momčilu Pajiću – kaznu zatvora u trajanju od 20 godina, u koju kaznu se uračunava vrijeme provedeno u pritvoru i to od 16.9.2020. do 5.11.2020. godine;
- optuženom Miladinu Gaševiću – kaznu zatvora u trajanju od 15 godina, u koju kaznu se uračunava vrijeme koje je proveo u pritvoru i to od 16.9.2020. godine do 19.11.2020. godine;
- optuženim Branislavu Kezunoviću, Željku Gaševiću, Jadranku Šuki i Nikoli Koprivici – kazne zatvora u trajanju od po 12 godina, u koje kazne se optuženim Branislavu Kezunoviću, Željku Gaševiću i Jadranku Šuki uračunava vrijeme provedeno u pritvoru i to od 16.9.2020. do 19.11.2020. godine, a u odnosu na optuženog Nikolu Koprivicu, od 4.4.2022. do 26.4.2022. godine.
Optuženi su oglašeni krivim što su, od sredine maja, pa najmanje do kraja septembra 1992. godine, za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini, u okviru široko rasprostranjenog i sistematičnog napada Teritorijalne odbrane Srpske Republike Bosne i Hercegovine u okviru koje je formirana i djelovala Teritorijalna odbrana općine Sokolac, kasnije, Vojske Srpske Republike Bosne i Hercegovine, odnosno Vojske Republike Srpske, usmjerenog na civilno bošnjačko stanovništvo općine Sokolac, optuženi Momčilo Pajić u svojstvu komandira čete Vojne policije 2. rmtbr VRS, optuženi Miladin Gašević zvani Ćirko u svojstvu zamjenika komandira Izviđačke čete 2. rmtbr VRS, optuženi Branislav Kezunović, Željko Gašević i Jadranko Šuka, u svojstvu pripadnika Izviđačke čete 2. rmtbr VRS i optuženi Nikola Koprivica, u svojstvu pripadnika čete Vojne policije 2. rmtbr VRS, svjesno i znajući za taj napad, sudjelovali u etničkom čišćenju sela Novoseoci, općina Sokolac, koje je bilo isključivo naseljeno bošnjačkim stanovništvom, na način da žene i djecu prisilno deportiraju na teritoriju pod kontrolom Armije RBiH, a zarobljene muškarce liše života.
Navodi se da su optuženi, nakon što su civili sela Novoseoci, uključujući žene, djecu i starce nezakonito lišeni slobode, te žene i djeca autobusom sprovedeni iz sela prema teritoriji pod kontrolom Armije RBiH, zatim sudjelovali u sprovođenju prethodno zarobljenih muškaraca, civila bošnjačke nacionalnosti iz sela Novoseoci do smetljišta na Ivan Polju, svjesno i znajući da ih sprovode radi ubijanja, te zajedno, pucnjevima iz automatskog oružja, sudjelovali u lišenju života (streljanju) navedenih civila, uslijed čega je lišeno života svih 44 civila koji su dovezeni na istu lokaciju, a čija tijela su naknadno pronađena, osim tijela jedne žrtve koje do danas nije pronađeno.
Nasuprot navedenom, na osnovu člana 284. tačka c) ZKPBiH, optuženi Dragomir Obradović i Aleksa Gordić su oslobođeni od optužbe, jer nije dokazano da su ovi optuženi, radnjama opisanim u oslobađajućem dijelu izreke presude, počinili krivično djelo za koje su se teretili – zločini protiv čovječnosti iz člana 172. stav 1. tačka h), u vezi s tačkom a) lišenje druge osobe života (ubistvo) i tačkom d) deportacija ili prisilno preseljenje stanovništva, radnjama iz tačke 1. optužnice, a sve u vezi sa članom 180. stav 1. i članom 29. KZBiH, a optuženi Aleksa Gordić u vezi s članom 31. Krivičnog zakona Bosne i Hercegovine.
U istom predmetu, a na osnovu člana 138. ZKPBiH, Sud je donio rješenje kojim je optuženim Momčilu Pajiću, Miladinu Gaševiću, Branislavu Kezunoviću, Željku Gaševiću, Jadranku Šuki i Nikoli Koprivici, određen pritvor koji po ovom rješenju može trajati do najduže devet (9) mjeseci od dana lišenja slobode optuženih ili do nove odluke Suda.
