Rada Đuričin, jedna od najznačajnijih jugoslavenskih i srpskih glumica i dugogodišnja članica ansambla Jugoslavenskog dramskog pozorišta, preminula je u srijedu u Beogradu, javljaju regionalni mediji.
U dugogodišnjoj karijeri igrala je u predstavama Narodnog pozorišta u Beogradu, Ateljea 212, Zvezdara teatra, KPGT-a, Bitef teatra, Malog pozorišta Duško Radović, Narodnog pozorišta u Nišu i Užicu, Madlenijanuma i drugih manjih i nezavisnih scena.
Najviše uloga, preko četrdeset, odigrala je na pozornicama svoje kuće, u Jugoslavenskom dramskom pozorištu, u predstavama kao što su: R. Petrović “Sabinjanke” (1959), Dž. B. Shaw “Nikad se ne zna” (1960), FM Dostojevski “Krotki”, A. Strindberg “Gospođica Julija” (1961), FG Lorca “Don Rosita” ili “Govor cvijeća” (1962), Moliere “Tartif ” ( 1964), NV Gogol “Mrtve duše” (1965) i drugi.
Radojka Rada Đuričin rođena je 31. maja 1934. godine u Vršcu, gde je završila osnovnu školu i gimnaziju. Studij glume upisala je 1954. godine na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu, u klasi profesora Josipa Kulundžića, zajedno sa Radmilom Andrić, Nikolom Simićem, Ružicom Sokić, Batom Živojinovićem.
Diplomirala je glumu 1958., a sljedeće godine jugoslavensku književnost na Filozofskom fakultetu u Beogradu.
Debitirala je 1958. godine ulogom Anne Frank u predstavi “Dnevnik Anne Frank” u Narodnom pozorištu u Beogradu.
Bila je članica ansambla Jugoslavenskog dramskog pozorišta od 1958. do 1998. godine.
Rada Đuričin ostvarila je veliki broj uloga iu drugim medijima, u gotovo trideset igranih filmova i pedesetak televizijskih ostvarenja. Film “Osma vrata” donio joj je debitantsku nagradu na Filmskom festivalu u Puli 1959. godine, a dobila je nagradu za epizodnu ulogu u filmu “Parlog” na Filmskom festivalu u Nišu 1974. godine.
Dobitnica je brojnih priznanja za doprinos kulturi i razvoju gradova u Srbiji.
Ukazom predsednika Republike Srbije Rada Đuričin je 2018. godine dobila Zlatnu medalju za zasluge.
Napisala je i objavila dvije knjige: “Tajna Crne ruke: Dnevnik jedne glumice” (1999.) i “Moje monodrame” (2005.).
